Życiorys i pontyfikat

Wczesne życie i droga do kapłaństwa
Jorge Mario Bergoglio urodził się 17 grudnia 1936 roku w Buenos Aires w Argentynie, w rodzinie włoskich imigrantów. Jego ojciec był pracownikiem kolei, a matka gospodynią domową. Początkowo studiował technikę chemiczną, ale w 1958 roku poczuł powołanie do kapłaństwa i wstąpił do zakonu jezuitów. Wyświęcony na kapłana w 1969 roku, pełnił różne role, w tym rektora seminarium i prowincjała jezuitów w Argentynie od 1973 roku.

Działalność przed wyborem na papieża
W 1992 roku Bergoglio został biskupem pomocniczym Buenos Aires, a w 1998 roku arcybiskupem tej archidiecezji. W 2001 roku papież Jan Paweł II mianował go kardynałem. Podczas dyktatury w Argentynie (1976–1983) był oskarżany o brak wystarczającego działania w sprawie porwań dwóch jezuitów, ale zaprzeczał tym zarzutom i został później oczyszczony z podejrzeń.

Pontyfikat i dziedzictwo
13 marca 2013 roku, po rezygnacji Benedykta XVI, Bergoglio został wybrany papieżem, przyjmując imię Franciszek na cześć św. Franciszka z Asyżu. Był pierwszym jezuitą i pierwszym papieżem z Ameryki Łacińskiej. Znany z prostoty, mieszkał w domu gościnnym Watykanu zamiast w papieskich apartamentach. Jego pontyfikat skupiał się na miłosierdziu, reformie Kościoła, walce z globalnym ociepleniem (encyklika Laudato si’ z 2015 roku) i pomocy ubogim. Krytykował “globalizację obojętności” i angażował się w dialog międzyreligijny, szczególnie z islamem i judaizmem.

Ostatnie lata i śmierć
W lutym 2025 roku był hospitalizowany z powodu zapalenia oskrzeli, które rozwinęło się w zapalenie płuc, ale kontynuował publiczne wystąpienia mimo zaleceń lekarzy. Ostatnie błogosławieństwo Urbi et Orbi wygłosił w Wielkanoc 2025 roku, wzywając do pokoju w Gazie i na Ukrainie, potępiając antysemityzm i wspierając migrantów. Zmarł 21 kwietnia 2025 roku w Watykanie w wieku 88 lat z powodu udaru mózgu i niewydolności krążenia, pozostawiając po sobie spadek służby, jedności i współczucia. Był 266. papieżem Kościoła rzymskokatolickiego.